Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2016

Μια απαντησι του Θεολογου κ. Παν. Σηματη στον ιατρο του Λαγκαδα κ. Φωτιο Μιχαηλ, που και αυτος απο τη μια κατηγορει τους Αιρετικους, αλλα απο την αλλη κοινωνει μαζι τους, στο αρθρο του: Η «αδελφή εκκλησία» και ο άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης Κυριε Φωτιε Μιχαηλ, τα ...αρθρακια δεν τα φοβουνται οι Οικουμενιστες, τα περιγελουν και τα εμπαιζουν, χρειαζεται το ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ, που επιτασσουν οι Αγιοι Πατερες της Ορθοδοξιας "ετι, αυτο σοι λειπει".

Μια απαντησι του Θεολογου κ. Παν. Σηματη στον ιατρο του Λαγκαδα κ. Φωτιο Μιχαηλ, που και αυτος απο τη μια κατηγορει τους Αιρετικους, αλλα απο την αλλη κοινωνει μαζι τους, στο αρθρο του:

Η «αδελφή εκκλησία» και ο άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης.

Κυριε Φωτιε Μιχαηλ, τα ...αρθρακια δεν τα φοβουνται οι Οικουμενιστες, τα περιγελουν και τα εμπαιζουν, χρειαζεται το ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ, που επιτασσουν οι Αγιοι Πατερες της Ορθοδοξιας "ετι, αυτο σοι λειπει". 

 

     Σχόλιο: Μᾶς ἐστάλη ἀπὸ τὸν κ. Φώτη Μιχαήλ ἄρθρο μὲ τίτλο «Η “αδελφή εκκλησία” και ο άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης». Τὸ δημοσιεύουμε στὴ συνέχεια, προτάσσουμε ὅμως κάποια σχόλια, ποὺ ἀπὸ καιρὸ ἔπρεπε νὰ εἴχαμε διατυπώσει.
    Λυπούμαστε γιατί καὶ ὁ ἀγωνιστής ἰατρὸς δίνει τὴν ἐντύπωση ὅτι ἔχει ἐγκλωβιστεῖ στὴν ἀντιπατερικὴ τακτικὴ τῶν λεγομένων «ἀντι-Οἰκουμενιστῶν» καὶ συνεχίζει καὶ μετὰ τὴν Κολυμπάριο Σύνοδο νὰ τοὺς ἀκολουθεῖ στὸν ἀκίνδυνο γιὰ τοὺς Οἰκουμενιστὲς χαρτοπόλεμο.
Γράφει: «Αγωνιζόμαστε με φιλότιμο εκεί, όπου έταξε τον καθένα μας ο καλός μας Θεός».
  Ἀλλὰ ἂν ἔχουμε θεῖο «φιλότιμο», πρέπει «εκεί, όπου έταξε τον καθένα μας ο καλός μας Θεός» νὰ ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές: «Ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν…» εἶναι ἡ Ἐντολή Του, κι ὄχι νὰ διαπιστώνουμε καθημερινῶς τὴν πληθώρα τῶν κακόδοξων ἐνεργειῶν τους, νὰ τὶς καταγγέλλουμε, ἀλλὰ ταυτόχρονα νὰ παραμένουμε σὲ κοινωνία μαζί τους, νὰ λαβαίνουμε εὐλογίες ἀπ’ αὐτούς, νὰ κοινωνοῦμε ἀπὸ τὰ χέρια τους, νὰ παρασύρουμε κι ἄλλους στὸ νὰ λαβαίνουν ἀντὶ εὐλογίας μολυσμό.
Γράφει ἀλλοῦ ὁ ἀγαπητὸς ἰατρός, ἀναφερόμενος στὶς κατὰ καὶ μετὰ τὴν Σύνοδο τῆς Κρήτης ἐνέργειες τῶν Οἰκουμενιστῶν,
ὅτι αὐτὲς «ξύπνησαν τις μισοναρκωμένες συνειδήσεις των Πιστών... Το πλήρωμα της Εκκλησίας δεν πείθεται από “θεολογικές ορθότητες” ούτε από αγαπολογίες δυτικής κοπής».
  Θὰ τοῦ θυμίσουμε, ὅμως, ὅτι πολλαπλάσιο πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ξεσηκώθηκε κατὰ τῆς ἐλεύσεως τοῦ Πάπα στὴν Ἀθήνα, ἕνα σαφῶς μικρότερης σημασίας γεγονός, ἀπ’ ὅ,τι ἦσαν τὰ μέχρι τὴν Σύνοδο τῆς Κρήτης ἐπακολουθήσαντα γεγονότα καί, βεβαίως, ἡ ἴδια ἡ ληστρικὴ Σύνοδος. Τότε λοιπόν, οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς Ποιμένες ἀγωνίστηκαν θεοφιλῶς, ἀλλὰ στὴ συνέχεια, καὶ ἐνῶ τὰ γεγονότα ἔδειχναν ποῦ τὸ πᾶνε οἱ Οἰκουμενιστές, δὲν ἀκολούθησαν τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων καὶ δὲν ἀνταποκρίθηκαν στὶς προσδοκίες τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας μας, γιατὶ δὲν ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, ἂν καὶ αὐτὸ ἀρχικὰ οἱ ἴδιοι δήλωναν ἐμφαντικά! Ἐνῶ δηλαδὴ τότε παρακινοῦσαν γιὰ τὴν διακοπὴ τοῦ Μνημοσύνου τῶν Οἰκουμενιστῶν,  ὅπως διδάσκει ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοσή μας, αὐτοὶ παρέμειναν σὲ κοινωνία μαζί τους!
   Καὶ τὸ κρίσιμο καὶ ἀγωνιῶδες ἐρώτημα εἶναι: ἂν οἱ αἱρετικοί (ὅπως μᾶς διδάσκουν οἱ Ἅγιοί μας) σχίζουν διὰ τῆς αἱρέσεως τὴν Ἐκκλησία, προκαλοῦν δηλαδὴ σχίσμα, ἀποσχίζονται ἀπὸ τὴν Ἀλήθεια τῆς Μίας Ἐκκλησίας, ἀναρωτήθηκε ὁ ἰατρός –καὶ κάθε ἄλλος καλοπροαίρετος πιστός– σὲ ποιό στρατόπεδο ἀνήκουν, ὅσοι κοινωνοῦν μὲ τοὺς καταφρονητὲς τῆς Ἀλήθειας Οἰκουμενιστές; Ποιοί εὑρίσκονται ἐν σχίσματι; Ὅσοι ἀκολουθοῦν τοὺς σιγονταροΟικουμενιστὲς Πατέρες –ἔστω κι ἂν μὲ λόγια ἀπορρίπτουν τὴν αἵρεση– ἢ ὅσοι ἀπομακρύνονται ἀπ’ αὐτούς;
  Ἀλλὰ αὐτὴ  ἡ «χαρτοπολεμικὴ» ἀγωγὴ  ποὺ δίδαξαν καὶ διδάσκουν οἱ «ἀντι-Οἰκουμενιστὲς» στὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, ἐπιτέλους (καλῶς ἢ κακῶς) δοκιμάστηκε. Καὶ ἀπέτυχε. Πραγματοποιήθηκε, δηλαδή, αὐτὸ ποὺ οἱ Ἅγιοι καὶ συγκεκριμένα ὁ Μ. Ἀθανάσιος ἐπεσήμαινε, προειδοποιώντας τοὺς πιστοὺς κάθε ἐποχῆς, προειδοποίηση ποὺ οἱ «ἀντι-Οἰκουμενιστὲς» ἀσεβῶς ἀγνόησαν καὶ ἀγνοοῦν. Ἔγραψε ὁ Ἅγιος: Οἱ αἱρετικοὶ εἶναι δόλιοι καὶ προσπαθοῦν νὰ μᾶς καθησυχάσουν καὶ νὰ μᾶς παραπλανήσουν μὲ διαβεβαιώσεις ὀρθοδοξίας, ὥστε νὰ κερδίσουν χρόνο καὶ ἔτσι νὰ στερεώσουν τὴν αἵρεσή τους! Κι αὐτὸ ἀκριβῶς συνέβη μὲ τοὺς παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές· ὄχι μόνο δὲν πτοήθηκαν, ἀπὸ τὴν τακτικὴ τοῦ χαρτοπόλεμου, ἀλλ’ ἀπ’ αὐτὴ εὐνοήθηκαν, ἀφοῦ ὁ χαρτοπόλεμος διαμαρτυριῶν συνετέλεσε στὴν νάρκωση καὶ τὸ μολυσμὸ τῶν ὀρθοδόξων συνειδήσεων ἀπὸ τὸν συμφυρμὸ καὶ τὴν διατήρηση πνευματικῆς ἐξαρτήσεως ἀπὸ τοὺς κατὰ τόπους Οἰκουμενιστές!
   Μετὰ ἀπ’ αὐτά, πῶς θὰ συνεχίσουν οἱ καλοπροαίρετοι πιστοί, νὰ ἀκολουθοῦν τοὺς ἴδιους Ποιμένες, οἱ ὁποῖοι συνεχίζουν τὴν ἴδια κακόδοξη τακτική, ποὺ καθησυχάζει τὸν κόσμο, διδάσκοντας ὅτι δὲν χρειάζεται ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ φτάνει νὰ ἀγωνίζεται κανεὶς χαρτοπολεμικά, γιὰ νὰ φέρει ἀποτελέσματα; Τώρα μάλιστα, ποὺ δὲν συνέβη ἕνα ἁπλὸ συμβᾶν, μιὰ ἀκόμα ἀσχήμια (ὅπως συνεχίζει νὰ ὀνομάζει, ὑποβαθμίζοντας τὶς αἱρετικὲς ἐνέργειες τῶν Οἰκουμενιστῶν ὁ Τελεβάντος), ἀλλὰ συνετελέστη προδοσία ἐπίσημη καὶ ἐν Συνόδῳ τῆς Πίστεως;
   Ἢ μήπως αὐτὸ ἐννοεῖ, ἀλλὰ διστάζει πρὸς τὸ παρὸν νὰ τὸ πεῖ, ὅταν γράφει: «Ἤ υπακούμε, ως οφείλουμε, στους Ιερούς Κανόνες και στους Αγίους Πατέρες μας και μιμούμαστε εν προκειμένω τον άγιο Μάρκο τον Ευγενικό ἤ γινόμαστε ένα με τους αιρετικούς και χάνουμε την ψυχή μας μια για πάντα».
  Παρακαλοῦμε τὸν κ. Φώτη Μιχαήλ καὶ ὅσους ἄλλους καλοπροαίρετους πιστοὺς νὰ ἐπανεξετάσουν τὴν στάση τους, καὶ νὰ ἀκολουθήσουν τὴν στάση τῶν Ἁγίων. Νὰ μὴ διστάσουν νὰ ποῦν τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους: Τί συνιστοῦν; Ἁπλὲς διαμαρτυρίες κατὰ τῶν αἱρετικῶν ἢ Διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου τους καὶ ἀποτείχιση τῶν λαϊκῶν ἀπ’ αὐτούς; Ἡ ἁγιοπατερική μας Παράδοση εἶναι ξεκάθαρη:
   Ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς προδότες τῆς Πίστεως Οἰκουμενιστές, στὰ ἴχνη τοῦ ἁγίου Εὐαγγελιστῆ Ἰωάννου, καὶ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, καὶ τοῦ Μ. Βασιλείου, καὶ τόσων ἄλλων Ἁγίων:
   «Μὴ λέγετε αὐτοῖς χαίρειν», «ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε», «αἱρετικὸν μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ», «οὔτε μίαν ὥραν δὲν θὰ καθήσουμε μὲ τοὺς αὐτούς, ἂν διαστρέφουν τὴν Πίστη».

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016




Του Σεβ. Μητροπολίτη Καλαβρύτων κ. Αμβροσίου

Αγαπητέ μοι κ. Υπουργέ,
Θερμότατα Σας ευχαριστώ, διότι χθές το βράδυ 28 Σεπτεμβρίου ε.έ., κατά την ομιλίαν Σας στη Βουλή των Ελλήνων, ασχοληθήκατε πολύ μαζί μου! Μεγάλη η τιμή στο ταπεινό πρόσωπό μου! Πρέπει, λοιπόν, να Σας απαντήσω. 
Εκ προοιμίου Σας διευκρινίζω, ότι οσάκις κάποιος Μητροπολίτης ομιλεί ή γράφει, ΟΜΙΛΕΙ ΚΑΙ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΕΝΑ ΠΛΗΘΟΣ ΠΙΣΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, οι οποίοι αποτελούν τό «Ποίμνιό» του, το «Χριστεπώνυμο Πλήρωμα» της Εκκλησίας στην περιοχη της δικαιοδοσίας του. 
Απόδειξις; Το ομόφωνο Ψήφισμα του συνόλου των Πολιτιστικών Συλλόγων των Καλαβρύτων, δια του οποίου, απαντώντες στα ανιστόρητα λόγια Σας περί της Κατοχής και των θυσιών του ιερού Κληρου, Σας έδωσαν ένα ηχηρό χαστούκι.
Κτυπήσαμε, λοιπόν, τις καμπάνες του Αιγίου, προσκαλώντας τους πιστούς μας να μας συμπαρασταθούν, προσυπογράφοντας τις ενέργειές μας! Και ανταποκρίθησαν πλήρως! 
Στην ομιλία Σας διαβάζω τα εξής:
α) Ο κ. Φίλης στην δευτερολογία του...είπε ότι «ο Αμβρόσιος κυκλοφόρησε φυλλάδιο στην Επαρχία του με φωτογραφία μου. Με αποκαλεί φίδι και έχει ένα γνωμικό - δεν ξέρω που το βρήκε- ότι όλοι οι χοντροί είναι βλάκες. Τόσο προσβλητική επίθεση».
Σας απαντώ:
Σας ευχαριστώ και συγχρόνως Σας συγχαίρω, διότι χωρίς καμμιά πίεση ομολογείτε, ότι έχετε ελλειπή παιδεία και μόρφωση. Το γνωμικό, το οποίον επικαλέσθηκα, είναι πασίγνωστο! «Παχεία γαστήρ, λεπτόν ου τίκτει νόα» έγραψα.
1. Τίνος είναι; 
Του αρχαίου Σοφού Κλαύδιου του Γαληνού. Ήταν ο δεύτερος μεγάλος και σπουδαιότερος Έλληνας ιατρός της Αρχαιότητος μετά τον Ιπποκράτη. Έδρασε κατά τόν 2ο μ.Χ. αιώνα. 
2. Τί σημαίνει;
Στη Νεοελληνική: Η παχιά κοιλιά δεν γεννά έξυπνο μυαλό.
Εναλλακτικά: Το παχύ στομάχι δεν παράγει δημιουργική σκέψη.
Και πιο ευπρεπισμένο: Η παχιά κοιλία δεν δημιουργεί λογική σκέψη.
3. Σχόλια

OMOΛΟΓΙΑ: Να το ξαναγραψουμε για πολλοστη φορα; Να επαληθευτουμε για μια ακομα φορα; Οτι δηλαδη εχουμε "χριστιανους" και "κληρικους" .....θεατρινους και ...μαϊμουδες; Που δεν αγαπουν κανενα Χριστο και καμμια Εκκλησια; Που παριστανουν τους Ψευτονταηδες και τους ψευτοηρακλεις της ....Ορθοδοξιας που αυτοι διεπλασαν μεσα τους; Αυτο φαινεται καθημερινα και απλωνεται μπροστα μας πολυ πλατια και πολυ γεματα και μονο απο το πρωτοφανες φαινομενο που βλεπουμε να φοβουνται οι χριστιανοι στα οσα γραφουν να ....κρυβουν το ονομα τους. Αυτο το φαινομενο της ευρυτατης θρασυδειλιας το γνωριζουν πολυ καλα οι Οικουμενιστες και γι αυτο προχωρουν ακαθεκτοι και ...χοροπηδουν σαν ....ΑΡΚΤΟΙ και ΜΟΛΥΝΟΥΝ τους παντες και τα παντα. Εμφανιζεται μπροστα τους ενα ορθανοικτο πεδιο δρασεως και δεν υπολογιζουν καμμια λεγομενη ΨΕΥΤΟαντιδρασι. Το ειπαμε και το ξαναλεμε οτι μονο τους ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΥΣ φοβουνται ολοι τους. Και οι Οικουμενιστες και οι ΘΡΑΣΥΔΕΙΛΟΙ Σιγονταροοικουμενιστες. Που ειναι οι Ψευτοηρακλεις και οι Ψευτονταηδες Αγιορειτες που μας κατηγορουσαν για ....μειοδοσια σε διαφορα αρθρα μας, ενω αυτοι κρυβονται πισω απο την ....σκια τους; Οι παπουληδες καλα και υπεροχα περνουν και διερχονται τον βιον τους. Τους φερνουν και μεγαλον ....πορισμον οι ευσεβουληδες και οι χριστιανουληδες και οι τρεμαμενοι 666χριστιανουληδες των ημερων μας, θα τα χασουν ολα αυτα και θα αποκηρυχθουν ως σχισματικοι και ως σχιστες της ....Παναιρετικης "εκκλησιας" τους και αυτο το τρεμουν και σαν σκεψι. Λιγο το εχετε; Πισω απο καθε δειλια υπαρχει η εφαμαρτος σκοπιμοτητα, καταλαβετε το. Τι ειχαν, λοιπον, τα ...ερμα και ψοφουσαν, ελεγε ο κακομοιρος ο τσελιγγας; Εσεις να μας το πειτε.....

Να, πού ελπίζουν και πού στηρίζονται για την αντιμετώπιση των Οικουμενιστών οι "αντι-Οικουμενιστές"!


pope georgias

        ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΠΟΛΥΓΕΝΗΣ       

    Την έντονη διαμαρτυρία τους εξέφρασαν κληρικοί της Γεωργίας, με την οποία καλούν τον Πατριάρχη Ηλία Β΄ να μην συναντήσει τον Πάπα Φραγκίσκο, ο οποίος θα επισκεφθεί την Τιφλίδα την Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου 2016.
   Ο Πάπας Φραγκίσκος θα πραγματοποιήσει επίσημη επίσκεψη στη Γεωργία, τον οποίο θα υποδεχθεί στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Τιφλίδας ο Πρόεδρος Γκιόργκι Μαργκβελασβίλι.
Πληροφορίες αναφέρουν ότι η συνάντηση του Πάπα Φραγκίσκου με τον Καθολικό Πατριάρχη Γεωργίας Ηλία Β΄, θα πραγματοποιηθεί στο Πατριαρχικό Μέγαρο το βράδυ της Παρασκευής.
 Το Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων Romfea.gr επικοινώνησε με Ιεράρχη της Εκκλησίας της Γεωργίας, ο οποίος ανέφερε ότι "το Πατριαρχείο απορρίπτει κατηγορηματικά τις διαμαρτυρίες συγκεκριμένων κληρικών, οι οποίες δεν εκφράζουν το σύνολο της Εκκλησίας μας".
  "Το Πατριαρχείο της Γεωργίας καλωσορίζει τον υψηλό επισκέπτη και ελπίζει ότι η επίσκεψή του θα συμβάλει στην εμβάθυνση των σχέσεων και την ενίσχυση της ειρήνης στην περιοχή" συμπλήρωσε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος.
Η ‘’αδελφή εκκλησία’’ και ο άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης
 
 
 
Ως γνωστόν, σύνοδοι συγκροτούνταν πάντοτε με αφορμή την διατάραξη της ειρήνης του πληρώματος της Εκκλησίας, λόγω της εμφάνισης και της διάδοσης κάποιας αιρέσεως.(1)

Πώς, λοιπόν, ο λαός μας ο πιστός να αναγνωρίσει την αναγκαιότητα της ‘’αγίας και μεγάλης συνόδου’’, η οποία ούτε επεσήμανε ούτε και καταδίκασε κάποια αίρεση;
Πώς οι φιλότιμοι παπάδες μας και ο απλός πιστός ελληνικός λαός να πούνε το ‘’ναι’’σε αποφάσεις μιας συνόδου, που αντί να καταδικάσει τις αιρέσεις, τις ονόμασε ‘’εκκλησίες’’ και αντί να αναθεματίσει τους αιρετικούς, τους έβαλε και κάθισαν σε θέσεις τιμητικές, όχι μονάχα μέσα στην αίθουσα των συνεδριάσεων, αλλά και μέσα στην Θεία Λειτουργία, ημέρα της Πεντηκοστής;(2)
Το πλήρωμα της Εκκλησίας δεν εφησυχάζει, όπως διακαώς θα επιθυμούσαν μερικοί. Το πλήρωμα της Εκκλησίας αγρυπνεί. Και για την επαγρύπνηση αυτή, όλως παραδόξως, φρόντισαν οι ίδιοι οι διοργανωτές του Κολυμπαρίου!(3)
Ο δογματικός ενδοτισμός και η εκκλησιολογική μειοδοσία της ‘’συνόδου’’ της Κρήτης, αντί να καταστούν εργαλείο στα χέρια των οικουμενιστών, τελικά με την Χάρι του Θεού, λειτούργησαν εντελώς αντίθετα: Αφ’ ενός μεν ξύπνησαν τις μισοναρκωμένες συνειδήσεις των Πιστών, αφ’ ετέρου δε,  αποκάλυψαν το πραγματικό φρόνημα ενός εκάστου των μελών της αρχιερατικής αυτής συνάξεως.(4) 
Οι αποφάσεις οποιασδήποτε συνόδου δεν επιβάλλονται διά της βίας, ούτε και εφαρμόζονται με αποκλειστική αρμοδιότητα των επισκόπων. ‘’Έσχατος κριτής της ορθότητας και της εγκυρότητας των αποφάσεων των Συνόδων είναι το πλήρωμα της Εκκλησίας. Οι κληρικοί, οι μοναχοί και ο πιστός λαός του Θεού’’.(5)
Είναι εντελώς ξένο προς την Ορθόδοξη παράδοση, να λένε ιερωμένοι στα πνευματικά τους παιδιά, ότι τάχα τα κείμενα και οι αποφάσεις της ‘’αγίας και μεγάλης συνόδου’’ δεν τους αφορούν και ότι δεν είναι δουλειά δική τους, να ασχολούνται με τα θέματα αυτά. 
Οι κάθε λογής υπονομευτές της πολυτίμητης Ορθοδοξίας μας, με αφορμή τα γεγονότα της ‘’συνόδου’’ της Κρήτης, κατάλαβαν πολύ καλά, ότι σε θέματα σχέσεων με τους αιρετικούς, το πλήρωμα της Εκκλησίας δεν πείθεται από ‘’θεολογικές ορθότητες’’ ούτε από αγαπολογίες δυτικής κοπής.
Γνωμοδοτείται μονάχα από αγιασμένους και φωτισμένους Πατέρες, δοχεία του Αγίου Πνεύματος, που προπορεύονται και το οδηγούν. Μονάχα οι Άγιοι μπορούν και  υψώνονται, ως οδοδείκτες του πληρώματος της Εκκλησίας μας, απέναντι στην μανία των αιρετικών.
Η παρακαταθήκη, για παράδειγμα, του αγίου γέροντα και μάρτυρα Ανατολίου της Όπτινα (+1922) δεν αφήνει περιθώρια αμφιταλάντευσης:  ‘’Μη φοβηθείτε θλίψεις, μάλλον να φοβηθείτε την ολέθρια αίρεση, διότι μας γυμνώνει από τη Χάρη και μας απομονώνει από τον Χριστό’’.
Όπως επίσης και ο Άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης, επίσκοπος Λητής και Ρεντίνης. Για κάθε πιστό και προπαντός για κάθε αξιωματούχο ιερωμένο, σε θέματα σχέσεων με τους αιρετικούς, ο άγιος αυτός επίσκοπος αναδεικνύεται με την ζωή του, γνώμονας ασφαλής, ανόθευτος και ακέραιος. 
Ο άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης, ως απεσταλμένος του Πατριαρχείου μας, πολέμησε σκληρά επί εφτά ολόκληρα χρόνια, για να σώσει τον λαό της Μικράς Ρωσίας (της σημερινής Ουκρανίας) από τις κακοδοξίες του παπισμού. Και τα κατάφερε. Με την βοήθεια του Θεού, κατατρόπωσε τους μισσιοναρίους του πάπα και έφερε σε πέρας την αποστολή του.(6)
Ο άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης, το ‘’κλέος των Ελλήνων’’, με την δράση του και τα συγγράμματά του, μας δίδαξε τρία πράγματα, εξόχως επίκαιρα:
Πρώτον, ότι ο παπισμός είναι αίρεση. Γι’ αυτό και τον πολέμησε με ζήλο.
Δεύτερον, ότι ο πάπας δεν πρόκειται για ‘’αδελφή εκκλησία’’, ούτε για ‘’κλάδο της εκκλησίας’’, ούτε και συνιστά ‘’τον άλλο πνεύμονα της Μίας Εκκλησίας’’. Γι’ αυτό και δεν συνδιαλέχθηκε ούτε στιγμή μαζί του. 
Και τρίτον, ότι στις επιθέσεις των αιρετικώνδεν καθόμαστε με τα χέρια σταυρωμένα και τα στόματα κλειστά. Αγωνιζόμαστε με φιλότιμο εκεί, όπου έταξε τον καθένα μας ο καλός μας Θεός. Στην οικογένεια, στον χώρο εργασίας, στην ενορία, στην Μητρόπολη, στην Ιεραρχία. Οι ποιμένες, ως ευρισκόμενοι σε κατάσταση φωτισμού, προπορεύονται σε αυτόν τον αγώνα και δίνουν το παράδειγμα.
Συμπέρασμα: Τα πράγματα για εμάς τους Ορθοδόξους, σε ότι αφορά σε κάποιες ανίερες αποφάσεις της ‘’συνόδου’’ της Κρήτης, είναι ξεκάθαρα:
Ἤ υπακούμε, ως οφείλουμε, στους Ιερούς Κανόνες και στους Αγίους Πατέρες μας και μιμούμαστε εν προκειμένω τον άγιο Μάρκο τον Ευγενικό ἤ γινόμαστε ένα με τους αιρετικούς και χάνουμε την ψυχή μας μια για πάντα.(7,8)

Ἀπογοητευτική ἡ εἰκόνα τῶν Ἑλλήνων Πολιτικῶν πού ἐκθέτει τό Ἑλληνικό Κοινοβούλιο!



Κατά τή χθεσινή συζήτηση στήν λομέλεια 
γιά τήν Παιδεία

πογοητευτική εκόνα τν λλήνων Πολιτικν πού κθέτει τό λληνικό Κοινοβούλιο!

Κατώτερη τν περιστάσεων στάση το Πρωθυπουργο.
Γεν. Γραμματέας το Κ.Κ.Ε.μεινε νά περασπισθε τούς θνικούς γνες τς κκλησίας!
κατάλληλος, τελικς, πουργός Παιδείας.

πό Δημ. Κ. ναγνώστου, θεολόγου

Χρειάζονταν μεγάλη ὑπομονή γιά νά παρακολουθήσει κανείς ὁλόκληρη τήν πρό ἡμερησίας διατάξεως συζήτηση στήν ὁλομέλεια τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων, σέ ἐπίπεδο Ἀρχηγῶν κομμάτων, γιά τήν Παιδεία. Διήρκεσε περισσότερο ἀπό 7 ὁλόκληρες ὧρες! Χωρίς, ὅμως, κανένα οὐσιαστικό ἀποτέλεσμα.
Τό ἐνδιαφέρον ἦταν αὐξημένο (καί) λόγω τοῦ σάλου πού ἔχει τελευταίως προκληθεῖ περί τοῦ νέου προγράμματος σπουδῶν γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν στήν Α΄βάθμια καί Β΄θμια ἐκπαίδευση στή Χώρα μας, τό ὁποῖο μάλιστα ἀπεφασίσθη ἀπό τό Ὑπουργεῖο Παιδείας νά ἐφαρμοσθεῖ ἀπό τήν τρέχουσα σχολική χρονιά, παρά (καί) τίς προφανεῖς ἐλλείψεις τῶν στοιχειωδῶν προϋποθέσεων γιά κάτι τέτοιο.
Σ' αὐτό τό σημεῖο θά ἐπικεντρώσουμε τήν ἀναφορά μας σέ τοῦτο τόν σχολιασμό. Σχολιασμός πού γίνεται προκειμένου νά ἐπισημανθεῖ ὅτι, ὅπως ἐπιβεβαιώθηκε, δυστυχῶς, ὁ Ἑλληνικός λαός δέν ἔχει νά προσδοκᾶ σχεδόν τίποτε ἀπό τούς Ἕλληνες πολιτικούς, τουλάχιστον γιά τέτοια σοβαρά ζητήματα.
Πρῶτος, ὁ κύριος Πρωθυπουργός ξεκίνησε μέ μία σοβαρή παρατυπία, ἀφοῦ ἐπέλεξε στά ὑποτίθεται 25΄ λεπτά τῆς πρωτολογίας του νά ἀναφερθεῖ ἐπί μακρόν σέ ἄλλα θέματα ἀπό τήν τρέχουσα πολιτική ἐπικαιρότητα, μέ ἀποτέλεσμα νά παραταθεῖ ἡ τοποθέτησή του σέ κάτι περισσότερο ἀπό 45΄ λεπτά.
Στό ἐπίμαχο θέμα τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν ἐπανέλαβε, μέ ἤπιους τόνους, τή γνωστή ἐπωδό τοῦ Ὑπουργοῦ, περί τῆς ἀνάγκης ἀλλαγῆς τοῦ χαρακτῆρος τοῦ μαθήματος ἀπό ὁμολογιακό σέ μάθημα γνώσεως τῶν θρησκειῶν, μέ τήν ἐπίσης συμπληρωματική ἐπωδό ὅτι δῆθεν θά δίνεται ἔμφαση στό ὀρθόδοξο χριστιανικό δόγμα!
Οὔτε λέξη γιά τό καί διά γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ ἀκατάλληλο περιεχόμενο τοῦ νέου προγράμματος, τό ὁποῖο πόρρω ἀπέχει ἀπό τή συνετή παροχή γνώσεων περί τῶν ἄλλων θρησκειῶν, συνιστᾶ δέ σαφέστατη συγκρητιστική διαθρησκειακή προπαγάνδα, στήν ὁποία ἀναμιγνύεται διαστρεβλωτικά πρός τό πνεῦμα καί τήν ταυτότητά της ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη καί Ἐκκλησία.
Ἡ αἴσθηση ἦταν ἐξ ἀρχῆς ὅτι ὁ Πρωθυπουργός ἐπιθυμεῖ νά πέσουν οἱ τόνοι, ἀλλά καί νά στηρίξει τίς ἐπιλογές τοῦ Ὑπουργοῦ του. Πέραν, ὅμως, αὐτοῦ, ἐκεῖνο πού ἐπίσης διακρινόταν καί τό ὁποῖο δέν περιποιεῖ τιμή στόν ἴδιο, εἶναι τό πόσο ἐπιφανειακά ἀντιμετώπιζε τό θέμα, μέ προφανῆ ἄγνοια καί ἔλλειψη προσωπικῆς γνώσεως ἑνός τόσο σοβαροῦ ζητήματος. Διότι, ἐάν δέν ἰσχύουν αὐτές οἱ ἐκτιμήσεις, τότε ἀναπόφευκτα ἰσχύει ἡ περιφρονητική καί διεκπεραιωτική ἀντιμετώπιση τοῦ ζητήματος, συνοδευομένη ἀπό τήν κλασσική πλέον διπλωματία καί ὑποκρισία τῶν πολιτικῶν.
Μεγαλύτερη, ὅμως, ἀπογοήτευση προξένησε ἡ στάση τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Ἀξιωματικῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ὁ ὁποῖος εἶχε προκαλέσει μέ αἴτημά του τή συγκεκριμένη συζήτηση καί ὑποτίθεται ὅτι θά ἦταν ἐπαρκῶς προετοιμασμένος καί, κυρίως, σαφής καί οὐσιαστικός στήν τοποθέτησή του. Περιορίσθηκε νά ἐπαναλάβει καί αὐτός τήν γνωστή φράση "κλισέ" περί ἀνάγκης ἀλλαγῆς τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν, χωρίς κἄν νά νοιώθει τήν ὑποχρέωση νά ἐξηγήσει τό γιατί καί τό πῶς.
Φάνηκε καί αὐτός ἐξίσου ἐπιδερμικῶς ἀντιμετωπίζων τό ὅλον ζήτημα, ἀδυνατῶν κἄν νά προβάλλει, μέ ὑπευθυνότητα καί ἀξιοπιστία, ἕνα σοβαρό ἀντίλογο ἀπέναντι στήν ὑπουργική αὐθαιρεσία. Καίτοι εἶχε στά χέρια του ἕνα δυνατό ὅπλο, τό ὁποῖο μᾶλλον ἔφθασε καθυστερημένα στούς παραλῆπτες του, τή νέα ἐμπεριστατωμένη καί δυναμική ἐπιστολή τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου, δέν φάνηκε νά θέλει νά ἀγωνισθεῖ γιά τό ζήτημα, γιά νά μή πῶ ὅτι φάνηκε ὅτι δέν τό ζεῖ καί δέν τόν πολυ-ἐνδιαφέρει!
Ψέλλισε κάτι, διάβάζοντάς το μέσα ἀπό τό Ἀρχιεπισκοπικό ἔγγραφο, τό ὁποῖο ὅμως ἦταν ἐντελῶς ἀποσπασματικό καί χωρίς ἐξηγήσεις. Ἵσως, νά μήν εἶχε προλάβει νά τό διαβάσει. Δέν θέλω νά τόν ἀδικῶ. Ὡστόσο, οὔτε στή δευτερολογία καί τή συνολική τοποθέτησή του δέν φάνηκε νά ἔχει κατανοήσει οὔτε τή σημασία, οὔτε τίς διαστάσεις τοῦ ζητήματος. Κρίμα!
Περί τῶν ὑπολοίπων Ἀρχηγῶν τῶν ὑπολοίπων Κομμάτων δέν ὑπάρχει κάτι ἰδιαίτερο πού νά ἀξίζει νά ἀναφερθεῖ. Ἡ ἀντιπολιτευτική τους θέση καί στάση, δηλαδή ἡ ἀντιπαράθεση πρός τήν Κυβέρνηση, φαίνεται ὅτι προεῖχε γι' αὐτούς καί ὑπερτεροῦσε τῆς σοβαρότητος τοῦ θέματος. Γι' αὐτό καί ἡ βάση τῆς συλλογιστικῆς των ἦταν ὅτι περιττεύουν στίς ἡμέρες πού ζοῦμε οἱ διχασμοί καί μάλιστα μέ τήν Ἐκκλησία, τήν ὁποία ὅλοι σχεδόν φαίνεται νά ἀντιμετωπίζουν μέ ἕνα σεβασμό ἀνοχῆς περισσότερο, παρά ἐκτιμήσεως, ἤ ἀγάπης.
Κανείς δέν βρέθηκε νά ἔχει μελετήσει τό θέμα, νά ἔχει κατανοήσει τίς διαστάσεις πού ἔχει πάρει καί νά ἔχει αἰσθανθεῖ τήν ἀνάγκη νά ὑπερασπισθεῖ μέ σοβαρότητα καί οὐσιαστικό λόγο τήν θέση τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν ἐκπαιδευτικῶν θεολόγων καί γενικῶς τῶν πιστῶν.
Διότι τό θέμα εἶναι ἁπλό καί μποροῦσε νά τεθεῖ τό πραγματικό πλαίσιό του μέ μόλις τρεῖς προτάσεις-ἐρωτήσεις: α) Προηγήθηκε διάλογος ἐπί τοῦ νέου προγράμματος, μέ ποιούς, πῶς καί ποῦ κατέληξε; β) Ποιά εἶναι τά ἐπιστημονικά, ἐκπαιδευτικά καί θεολογικά ἐχέγγυα γιά τήν καταλληλότητα καί ἀρτιότητα τοῦ νέου προγράμματος; καί γ) Ὑπάρχουν οἱ στοιχειώδεις προϋποθέσεις γιά τήν ἄμεση ἐφαρμογή του, δηλαδή τό ἀπαραίτητο ἐγχειρίδιο διδασκαλίας καί ἡ ἐπιμόρφωση τῶν διδασκόντων;
Ἐάν οἱ πολιτικοί μας εἶχαν γενικότερα κάποιο ἀξιόλογο ἐπίπεδο, τουλάχιστον στή διαφαινόμενη καί διακρινόμενη στίς συζητήσεις τους συγκρότηση καί παιδεία τους, θά ἔλεγα ὅτι ἀπαξιώνουν περιφρονητικά τό ζήτημα, ἐπειδή προφανῶς διαφοροποιοῦνται πλήρως ἀπό τήν παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὅμως, φοβᾶμαι ὅτι συμβαίνει κάτι ἀκόμη πιό ἀνησυχιτικό.
Ἡ πλειοψηφία τῶν πολιτικῶν μας, ὅλων τῶν ἀποχρώσεων, συμπεριφερόμενοι ὡς ἐπαγγελματίες Βουλευτές πού ἀσκοῦν τήν πολιτική ὡς τέχνη νά ἐξαπατοῦν μπροστά στά μάτια του τόν λαό πού τούς ἀνέχεται, μετροῦν καί ὑπολογίζουν τά πάντα μέ ἕνα καί μοναδικό κριτήριο, τήν κομματική τους ταυτότητα! Καί αὐτήν ἀκόμη τήν ὑπηρετοῦν ὄχι βάσει ἰδεολογικῶν ἀρχῶν καί πατριωτικῆς εὐσυνειδησίας, ἀλλά μέ, ἐπίσης, ἕνα κριτήριο καί σκοπό, τήν ἐπανεκλογή των!
Γι' αὐτό, δέν πρέπει νά μᾶς ἐκπλήσσει τό γεγονός ὅτι μεταξύ τῶν ὁμιλησάντων πολιτικῶν Ἀρχηγῶν, τελικῶς ὁ μόνος πού βρέθηκε νά σταθεῖ μέ ἀντρίκεια εἰλικρίνεια καί πολιτική εὐθύτητα καί νά λάβει θέση, στό πλαίσιο βεβαίως τῆς δικῆς του κοσμοθεωρίας, ἀπέναντι στήν ὑπουργική ἱταμότητα ἀρνήσεως τῆς προσφορᾶς τῆς Ἐκκλησίας στούς ἐθνικούς ἀγῶνες, ἦταν ὁ Γενικός Γραμματέας τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος τῆς Ἑλλάδος, ὁ κ. Δημήτριος Κουτσούμπας. Αἴσθηση δέ προκάλεσε, ἡ μαρτυρία τῆς ἀντιστασιακῆς δράσεως τοῦ δολοφονηθέντος ὑπό τῶν Γερμανῶν κατακτητῶν Ἱερέως παπποῦ του, τήν ὁποία μέ ἀληθινό σεβασμό κατέθεσε.
Ἡ ἀποκορύφωση τῆς ἀπογοητεύσεως ἦταν γιά ἄλλη μία φορά ἡ παρουσία καί τοποθέτηση τοῦ Ὑπουργοῦ Παιδείας, ὁ ὁποῖος, ἐμφανῶς δυσαρεστημένος καί θά ἔλεγε κανείς καταβεβλημένος ἀπό τίς ἐπιθέσεις πού δέχεται, ἐν πολλοῖς δικαιολογημένες, γιά τίς "πρωτοβουλίες" του, μετέτρεψε τίς παρεμβάσεις του σέ προσωπική ἀπολογία γιά ὅσα τοῦ καταμαρτυροῦν, ἐπιβεβαιώνοντας συγχρόνως τήν ἀμετανόητη ἐμμονή του σ' αὐτές, συνοδευόμενη μέ τά δύο-τρία χιλιοειπωμένα σαθρά ἐπιχειρήματά του.
Γνωρίζοντας προφανῶς τό περιεχόμενο τῆς συντριπτικῆς τοποθετήσεως, ἔναντι τῶν αὐθαιρεσιῶν του καί τῆς σαθρότητος τοῦ περιεχομένου τοῦ νέου προγράμματος σπουδῶν, στό Ἀρχιεπισκοπικό ἔγγραφο, προφασίσθηκε τήν ἄγνοια τοῦ περιεχομένου του (ἐάν εἶναι κάτι τέτοιο δυνατόν σέ μία διαδικασία πού διήρκεσε περισσότερο ἀπό 7 ὧρες, κατά τήν ὁποία εἶχε ὅλη τήν εὐχέρεια νά τή διαβάσει καί ἐπί τόπου νά τήν ἀντικρούσει) δέν ἔδειξε ἴχνος μεταμέλειας ἤ προβληματισμοῦ γιά τό σάλο πού δημιούργησε, φθάνοντας σέ μία σχεδόν καταθλιπτική στάση καί εἰκόνα, ἐπικαλούμενος τόν Χριστό καί τή διδασκαλία Του (!) γιά νά καταδικάσει τίς ἐναντίον του καυστικές, σέ μερικές περιπτώσεις, ἀκόμη καί ἀπρεπεῖς εἶναι ἡ ἀλήθεια, ἐπιθέσεις καί ἀποδοκιμασίες.
Ἡ συζήτηση στήν ὁλομέλεια ἔκλεισε μέ τήν τριτολογία τοῦ Πρωθυπουργοῦ ὁ ὁποῖος μᾶλλον μέ δυσθυμία, ἀλλά καί χωρίς καμμία οὐσιαστική μετατόπιση (ἴσως λόγω τῆς ἰδιαιτέρως δυσχεροῦς θέσεως τοῦ Ὑπουργοῦ του) ἐπανέλαβε τό ἕωλο ἐπιχείρημα τῆς ἀνάγκης ἀναμορφώσεως τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ἀπό ὁμολογιακό (δηλαδή ὀρθόδοξο;) σέ θρησκειολογικό, ἐπικαλούμενος τήν ἐπ' αὐτοῦ συμφωνία καί τοῦ κόμματος τῆς Ἀξιωματικῆς Ἀντιπολιτεύσεως.
Μέ ἕναν, δέ, πλήρως ἀσαφῆ  καί πρόχειρο τρόπο, ἐνδεικτικό τῆς ἀντιμετωπίσεως τοῦ θέματος, ἔκανε ἀναφορά σέ δοκιμαστική ἐφαρμογή γιά τήν τρέχουσα περίοδο τοῦ νέου προγράμματος, τό ὁποῖο στό τέλος τοῦ ἔτους θά ἀξιολογηθεῖ καί θά ληφθεῖ ὑπ' ὄψιν καί  ἡ γνώμη τῆς Ἐκκλησίας (γιά τυχόν παρατηρήσεις), ἀφοῦ ὅπως ἀποστομωτικά ἀνέφερε "δέν ἦταν ἀρκετή γιά τήν Ἐκκλησία ἡ μία φορά πού ἤδη αὐτό ἔγινε " (!) ἀδειάζοντας κατά τό κοινῶς λεγόμενο καί τόν κυβερνητικό ἑταῖρο του, ὁ ὁποῖος εἶχε προηγουμένως κατά τή δική του πολιτικάντικη παρέμβαση σπεύσει νά καθησυχάσει, μᾶλλον παραπλανητικῶς, τό Κοινοβούλιο ὅτι ὑπάρχει σύγκλιση μεταξύ Πρωθυπουργοῦ καί Ἀρχιεπισκόπου γιά ἔναρξη διαλόγου ἀπό μηδενική βάση στό ἐπίμαχο ζήτημα.
Ἔτσι, γιά ἄλλη μιά φορά, ὁ Ἑλληνικός λαός ἔμεινε ἐμβρόντητος, παρακολουθώντας ἀπό τηλοψίας τούς (ἀνυποψίαστους, ἀδιάφορους ἤ ὑποκριτές ἄραγε;) κυβερνῶντες καί ὁλόκληρο τό πολιτικό προσωπικό τῆς χώρας, νά ἀποδεικνύεται ὄχι μόνο κατώτερο τῶν περιστάσεων, ἀλλά καί σέ πλήρη ἀναντιστοιχία, ὅπως πιστεύουμε, μέ τά φρονήματα τοῦ ἁπλοῦ λαοῦ καί τήν ἱστορία αὐτοῦ τοῦ τόπου.
Ἕνα πολιτικό προσωπικό πού ὁμιλεῖ γιά τήν παιδεία καί τή μάθηση, ἀνεπίδεκτο τό ἴδιο μαθήσεως ἀπό τά παθήματά του, τά ὁποῖα ἔγιναν πάθη ὀδυνηρά γιά τόν Ἑλληνικό λαό. Ἕναν λαό, ὁ ὁποῖος ὀφείλει νά ἀναλάβει ἐπιτέλους τίς δικές του εὐθῦνες ἀπέναντι στήν Πίστη, πρωτίστως, ἀλλά καί τήν Πατρίδα του. Γιά νά μή παραδέρνει διαρκῶς ἀπό τή Σκύλλα στή Χάρυβδη!